پژوهش حاضر با هدف شناسایی و اولویت‌بندی عوامل مؤثر بر توسعه بندرچابهار برای تبدیل‌شدن به بندر هاب انجام شده‌است. عوامل مؤثر با استفاده از بررسی پیشینه، مطالعات میدانی و مشورت با خبرگان این حوزه شناسایی گردید. روش انجام پژوهش به لحاظ اجرا توصیفی‌-پیمایشی و به لحاظ هدف کاربردی می‌باشد که به صورت کمّی انجام شده‌است. جامعه آماری شامل متخصصان، کارکنان، پرسنل، مدیران و مشتریان بندر چابهار می‌باشد. به دلیل اینکه صنعت بندر ‌‌‌و ‌‌دریا و با مورد‌کاوی خاص انتخاب شده‌است، 12 نفر بعنوان نمونه انتخاب شدند. محققین 34 عامل فرعی شناسایی شده را در 5 دسته اصلی؛ زیرساخت و روساخت بندر، پسکرانه و اقتصاد، خدمات و تسهیلات، موقعیت جغرافیایی و مدیریت و سیاست‌های دولتی؛ طبقه‌بندی نمودند. سپس با استفاده از روش دلفی فازی به بومی‌سازی عوامل پرداخته و پس از انجام تجزیه‌و‌تحلیل نظرات خبرگان، 19 عامل فرعی که اهمیت بالاتری داشتند، پذیرفته شده و با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتب فازی وزن‌د‌هی و اولویت‌بندی شدند. در نتیجه این تحقیق، عوامل اصلی مؤثر بر هاب شدن بندرچابهار؛ به ترتیب اولویت، مدیریت و سیاست‌های دولتی، زیرساخت و روساخت بندر، پسکرانه و اقتصاد، خدمات و تسهیلات و موقعیت جغرافیایی تعیین گردیدند. همچنین از عوامل فرعی نزدیکی به مسیرهای اصلی کشتیرانی، مرکزیت داشتن بندر نسبت به سایر بنادر و عمق اسکله رتبه یک تا سوم را به خود اختصاص داده است.